به گزارش «رویترز» سرمایهگذاری انباشته جهان در پروژههای هیدروژن پاک از مرز ۱۳۰ میلیارددلار عبور کرده است؛ رقمی که نشان میدهد دولتها دیگر هیدروژن را صرفا ابزاری برای کاهش انتشار کربن نمیدانند و آن را بهعنوان یکی از گزینههای مهم برای تامین امنیت انرژی و تقویت صنایع در نظر گرفتهاند. شورای هیدروژن روز پنجشنبه اعلام کرد سرمایهگذاری انجامشده در بیش از ۵۷۰ پروژه قطعیشده، ظرفیت تولید سالانه حدود ۶.۹ میلیون تن هیدروژن پاک را پشتیبانی میکند. این آمار در گزارش «چشمانداز جهانی هیدروژن ۲۰۲۶» منتشر شده که همزمان با برگزاری نشست وزیران انرژی هیدروژن در توکیو ارائه شد.
۹۰ درصد پروژهها در حال ساخت یا بهرهبرداری
بر اساس گزارش شورای هیدروژن، حدود ۹۰ درصد پروژههای اعلامشده هماکنون یا در مرحله ساخت قرار دارند یا به بهرهبرداری رسیدهاند؛ موضوعی که از شتاب گرفتن سرمایهگذاری در این صنعت حکایت دارد. در میان کشورهای پیشرو، چین بیش از نیمی از ظرفیت متعهدشده هیدروژن تجدیدپذیر جهان را در اختیار دارد. اروپا از نظر میزان سرمایهگذاری در رتبه دوم قرار گرفته و آمریکا نیز در زمینه توسعه هیدروژن کمکربن پیشتاز است. شورای هیدروژن اعلام کرده سیاستهایی که هماکنون در کشورهای مختلف به اجرا درآمدهاند، میتوانند تا سال ۲۰۳۰ زمینه ایجاد تقاضای سالانه ۶ میلیون تن هیدروژن را فراهم کنند. درصورتی که دولتها تمام سیاستها و اقدامات موجود را بهطور کامل اجرا کنند، ۵ میلیون تن دیگر نیز میتواند به این میزان اضافه شود.
هزینه بالا، پاشنهآشیل هیدروژن سبز
افزایش هزینههای تولید و ضعف تقاضا برای سوختهای کمکربن باعث شده شماری از توسعهدهندگان پروژههای هیدروژن سبز، سرمایهگذاریهای خود را کاهش دهند یا پروژههایشان را در نقاط مختلف جهان لغو کنند. صنایعی که بهدلیل دشواری برقیسازی، از گزینههای اصلی استفاده از هیدروژن سبز محسوب میشدند نیز با مشکل هزینه مواجه شدهاند. فولادسازی و حملونقل در مسافتهای طولانی از جمله بخشهایی هستند که گذار به هیدروژن کمکربن در آنها بسیار پرهزینه ارزیابی شده است. با وجود این چالشها، تشدید نگرانیها درباره امنیت انرژی در جهان، بهویژه در پی بحرانهای ژئوپلیتیکی و اختلال در مسیرهای انتقال سوخت، جایگاه هیدروژن را در سیاستهای انرژی کشورها پررنگتر کرده است. اکنون هیدروژن پاک در نقطهای قرار گرفته که همزمان باید دو ماموریت دشوار را پیش ببرد: کاهش وابستگی اقتصادها به سوختهای فسیلی و افزایش تابآوری سیستمهای انرژی در برابر بحرانهای ژئوپلیتیکی.
