به گزارش خبرنگار مهر، تیم بدمینتون ایران در مسیر حضور در المپیک جوانان داکار ۲۰۲۶ وارد مرحله جدیدی از آمادهسازی شده است جایی که آیسان زارعی زیر نظر ثریا آقایی تمرینات خود را آغاز کرده تا یکی از نمایندگان ایران در این رویداد مهم باشد. مسابقاتی که قرار است در سال ۲۰۲۶ به میزبانی سنگال برگزار شود و از جمله مهمترین آوردگاههای ردههای پایه در ورزش جهان به شمار میرود.
بر اساس اعلام کمیته بینالمللی المپیک کاروان بدمینتون ایران با دو سهمیه کامل در این رقابتها حضور خواهد داشت. سهمیههایی که توسط آیسان زارعی و امیرعلی احمدلو بهدست آمده و حالا امید میرود این دو ورزشکار بتوانند نمایشی درخور در این میدان بینالمللی ارائه دهند.
در این میان نقش کادر فنی بهویژه سرمربی تیمهای پایه اهمیت دوچندانی پیدا میکند. ثریا آقایی که پس از خداحافظی از دنیای قهرمانی هدایت تیمهای پایه را بر عهده گرفته یکی از چهرههایی است که فدراسیون بدمینتون بار دیگر برای حضور در این رویداد به او اعتماد کرده است. او پیش از این نیز تجربه همراهی یک ملیپوش در بازیهای آسیایی جوانان بحرین را در کارنامه دارد رقابتهایی که با حذف زودهنگام زهرا رباطی نماینده ایران همراه شد.
با این حال مسیر توسعه در ردههای پایه همواره با فراز و نشیب همراه است. در بسیاری از موارد اعزام ورزشکاران به تورنمنتهای مختلف بدون کسب نتیجه قابل توجه بیش از آنکه صرفاً به نتیجهگرایی محدود شود در قالب تجربهاندوزی و آمادهسازی برای آینده تعریف میشود. اما در کنار این نگاه پرسشی که مطرح میشود این است که این رویکرد تا چه حد در قبال کادر فنی نیز قابل تعمیم است؟
به بیان دیگر همانطور که برای بازیکنان جوان فرصت حضور در میادین بینالمللی بهعنوان سرمایهگذاری برای آینده تلقی میشود آیا برای مربیان نیز باید چنین مسیری در نظر گرفت و فرصت تکرار تجربه در صورت کسب نتایج محدود فراهم شود؟ یا اینکه در سطح مربیگری معیارهای نتیجهمحور باید پررنگتر دنبال شود؟
آنچه مشخص است حضور در رویدادی مانند المپیک جوانان داکار میتواند فرصت مهمی برای سنجش سطح فنی ورزشکاران و کادر فنی ایران باشد. رویدادی که نهتنها میدان رقابت بلکه بستری برای یادگیری، ارزیابی و ترسیم مسیر آینده نیز به حساب میآید.
در این میان عملکرد نمایندگان ایران در داکار ۲۰۲۶ میتواند پاسخ روشنتری به این پرسش بدهد. اینکه مسیر انتخابشده در بخش فنی تا چه اندازه در راستای رشد بدمینتون ایران مؤثر بوده و آیا این اعتماد میتواند به نتایج ملموستری در آینده منجر شود یا خیر.
