بهرغم تمامی تکانههای تاریخی، ایران همچنان یکپارچه باقی مانده است. ما ایرانیان بهدلیلِ داشتنِ یک سری عوامل اتحاد ملی که ستون فقرات هویت ایرانی هستند، توانستیم انسجام میهنیمان را حفظ
درک نسبت میان هویت ملی و هویت قومی در ایران، یکی از مهمترین موضوعاتی است که برای «شناخت جامعه ایرانی»، «حفظ انسجام ملی» و «تقویت حس تعلق به میهن» باید
هر یک از اقوام ایرانی، مؤلفهای ارزشمند از هویت ملی ایران هستند و اتحاد آنهاست که ایران را به عنوان یک ملت حفظ کرده است. مجموع این اقوام بزرگ و کوچک،
در گفتگوهای روزمره، کلمات «وطن» و «خاک» غالباً بهصورت مترادف به کار میروند؛ گویی هر دو اشاره به مفهومی یگانه دارند. اما اگر با نگاهی تحلیلی به ساختارهای اجتماعی و
بوی نان تازه، قصهای است که هر خانهای را به زندگی پیوند میزند. در ایران، فرهنگ پخت نان لواش فقط یک مهارت آشپزی نیست؛ آیینی است که نسلها را به
موزاییک کاری، هنری است که زمان در برابر آن سر تعظیم فرود آورده است. هر قطعهی کوچک سنگ یا شیشه که تبدیل به موزائیک شده در معماری سنتی ایرانی، یادگاری
در تاریخ ادب و عرفان ایران، کمتر شخصیتی به اندازهی شمس تبریزی در هالهای از رمز و راز فرو رفته است. عارفی که حضورش در زندگی مولانا، طوفانی از عشق،
زیبایی در هنر معماری ایران نهتنها در شکوه گنبدها و ایوانها، بلکه در جزئیاتی نهفته است که چشم را خیره و ذهن را شگفتزده میکند. یکی از این جزئیات خلاقانه
امروز اگرچه معماری مدرن در تهران با برجهای شیشهای و ساختمانهای سر به فلک کشیده چهرهی شهر را دگرگون کرده است، اما پایتخت ایران پیش از این دگرگونیها، قصبهای کوچک
در میان همهی میراثهای هنر معماری سنتی ایرانی، هیچچیز بهاندازهی گچبری سنتی ایران توان بیان روح خلاق ایرانیان را ندارد. این هنر، نهتنها دیوارها و گنبدها را میآراید، بلکه بازتابی